دنیای درهم برهم پر از امید و رشد

به نظرم‌گاهی لازمه بزنی کنار جاده... گاهی لازمه کنار بکشی از همه‌چیز و زندگی... این روزها حس می‌کنم وقتی کنار می‌کشم آروم‌ترم... دیگه به خانواده زنگ نمی‌زنم مگر خودشون زنگ بزنند... با بچه‌های اتاق کاری ندارم مگر خودشون کاری داشته باشند... وقتی فکرم درگیره و یا ناراحتم به چشم کسی نگاه نمی‌کنم، ساکت‌تر می‌شم... دوستم از وقتی برگشته اتاق، با اون یکی‌ها بیشتر می‌گرده، و دیگه اون دوستی سابق رو نداریم... دیگه پیگیر حالم هم نیست... مشغول خودشه و بقیه‌ست... راستش ناراحتم... و اصلا توان هیچی رو ندارم... فکرم خیلی درگیره... امروز بعد کلاس قراره همه‌شون ۴نفری برن بیرون، من‌نمی‌رم حوصله ندارم، برم حموم، فردا ممکنه کلاس کارورزی داشته باشم... خیلی کار دارم خیلییییییی... مغزم رو از دست دادم... همه آدم خودشون رو دارند، نمی‌دونم کجای زندگیم کجای کارهام اشتباهه که هی تنهام و تنها می‌شم🫠... کاش خدایا بهم بگی مشکل زندگیم و سبک زندگی و اخلاقم چیه... آخه آدم بداخلاق و عصبی هم نیستم.... کاش بدونم کاااش... کاش حالم بهتر بشه، اصلا نمی‌دونم چیکار کنم و گیج و سردرگمم