دنیای درهم برهم پر از امید و رشد

عجب روزگاری... دقیقا یک سال پیش همین روز خیلی ها بودند که الان نیستن... دقیقا سال پیش سردار حاجی زاده سردار سلامی حضرت آقا بودند ولی الان شهیدن... هنوز من تو مرحله انکارم... هنوز باور نکردم و تو شوکم... 1سال گذشته... 3ماه هم از شهادت آقا گذشته... هنوز چشم به راهشونم... منی که بعد 6 7 سال رفتن و شهادت حاج قاسم رو قبول نکردم به نظرتون اینا رو باور می کنم؟!... سنگینی غم و غصه و نبودنشون و دلتنگی گاهی در حد خفه کردنه... ولی کاری ازم برنمیاد... غیر از این که روی خودم سبک زندگیم کار کنم... خودم رو بسازم تا فردا شرمنده اشون نشم... فردای قیامت چشم تو چشم شدم بگم به وظایفم عمل کردم... راضین ازم؟... تو این 1سال خیلی رشد کردم... به نسبت خرداد سال پیش خیلی عوض شدم خیلیییییییی... امیدوارم این تغییر و تحول نهایت به عاقبت به خیری و شهادت ختم بشه... یاعلی